Çocuk acil birimine yüksek ateş şikâyetiyle başvuran hastaların annelerinin ateşe ilişkin bilgi ve tutumlarının değerlendirilmesi

Abstract

Amaç: Ateş, özellikle bebeklik ve çocukluk dönemlerinde sık karşılaşılan, bebekte ya da çocukta sekel bırakabilen, hastalıkların ilk belirtilerinden biri olan önemli bir sağlık sorunudur. Bu gibi nedenlerle çocuğun bakımında önemli rol üstlenen aile üyelerinin ateşli durumlara karşı müdahale yöntemlerini bilmeleri gereklidir. Araştırma, bir eğitim ve araştırma hastanesinin çocuk acil birimine yüksek ateş şikâyetiyle başvuran hastaların annelerinin ateşe ilişkin bilgi ve tutumlarının değerlendirilmesi amacıyla planlamış tanımlayıcı tipte bir çalışmadır. Yöntem: Şubat 2016 - Mart 2016 tarihleri arasında çocuk acil kliniğine yüksek ateş şikâyeti ile başvuran 200 anne ile yürütülmüştür, sosyo-demografik özellikler ile annelerin yüksek ateşe ilişkin bilgi ve tutumlarını belirlemeye yönelik literatür doğrultusunda oluşturulan anket kullanılmıştır. Bulgular: Annelerin yüksek ateşe ilişkin tutumlarına bakıldığında %86,5 ‘unun çocuklarda yüksek ateşin önemli bir sorun olarak tanımlarken, %43,0’nün 38oC ve üzerini yüksek ateş olarak tanımladıkları belirlenmiştir. Annelerin %76,0’ının ateş yükseldikten sonra ilk gün bir sağlık kuruluşuna başvururken, %80,5’unun ateş yükseldikten sonra ilk olarak kamu kuruluşlarına başvurduğu saptanmıştır. Araştırmaya katılan annelerin %46,5’unun ateş yükselince ilk yaptığı giysileri çıkarmak olduğu, %40,0 ateş düşürücü olarak iboprofen şurup verdiği, %33,5’nun ise parasetamol şurup verdiği belirlenmiştir. %85,5’unun ateş düşürücüyü doktor reçetesiyle temin ederken, %53,0’nın ise ateş düşürücünün dozunu reçeteye göre ayarladıkları ortaya çıkarılmıştır. Sonuç: Annelerin yüksek ateş ile karşılaştıklarında, ateşi düşürmek için bazı geleneksel yönetmelere başvurdukları ve annenin eğitim düzeyi, ailenin yaşadığı yerin bu geleneksel yöntemlerin kullanımı etkilediği belirlenmiştir.