Investigation of the effects of supervised exercise-based telerehabilitation program on respiration, quality of life, physical activity, and fatigue in individuals with COVID-19: Randomized controlled trial

Abstract

The aim of this study was to determine the effects of telerehabilitation-based exercise programs on respiratory function, quality of life (QoL), physical activity, and fatigue in individuals diagnosed with COVID-19 and recovered. Fifty participants, diagnosed with and recovered from COVID-19, were divided into two groups: Participants in Group 1 followed an online supervised exercise program twice a week for six weeks, while participants in Group 2 performed the same exercises using an exercise brochure sent to them and were monitored for compliance through weekly phone calls. Socio demographic data and various assessments (Dyspnea Scale, International Physical Activity Questionnaire-Short Form, St. George Respiratory Questionnaire, Nottingham Health Profile, and Fatigue Severity Scale) were collected before and after the intervention. Pre-treatment measurements showed no significant difference between the groups (p > 0.05). After the treatment, a significant difference was observed only in the COVID-19 Fear Scale (p=0.030). When measurements within each group were compared, significant improvements were observed across all assessments (p < 0.05). Upon reviewing the literature, although there are studies on the effects of telerehabilitation-based physiotherapy in individuals diagnosed with and recovered from COVID-19, no study was found that directly compares the results of these two telerehabilitation approaches (online supervised and follow up). This study demonstrates that both telerehabilitation methods have positive effects on participants and offer new perspectives to the literature.

Bu çalışmanın amacı, COVID-19 tanısı alan ve iyileşen bireylerde telerehabilitasyon tabanlı egzersiz programlarının solunum fonksiyonu, yaşam kalitesi, fiziksel aktivite ve yorgunluk üzerindeki etkisini belirlemektir. COVID-19 tanısı alan ve iyileşen elli katılımcı iki gruba ayrıldı: Grup 1 katılımcılarına, altı hafta boyunca haftada iki kez çevrimiçi olarak denetlenen egzersiz programı uygulanırken, Grup 2 katılımcılarına aynı egzersizler, onlara gönderilen egzersiz broşürü aracılığıyla uygulandı ve haftalık telefon görüşmeleri ile yapıp yapmadıkları kontrol edildi. Müdahaleden önce ve sonra sosyo-demografik veriler ve çeşitli değerlendirmeler (Dispne Ölçeği, Uluslararası Fiziksel Aktivite Anketi-Kısa Form, St. George Solunum Anketi, Nottingham Sağlık Profili, COVID-19 Korku Ölçeği ve Yorgunluk Şiddeti Ölçeği) yapıldı. Tedavi öncesindeki ölçüm sonuçları gruplar arasında anlamlı bir farklılık göstermedi (p > 0,05). Tedavi sonrası, yalnızca COVID-19 Korku Ölçeği'nde anlamlı bir fark gözlendi (p=0,030). Her grup içindeki ölçümler karşılaştırıldığında, tüm değerlendirmelerde anlamlı iyileşmeler saptandı (p < 0,05). Literatür incelendiğinde, COVID-19 tanısı alan ve iyileşen bireylerde telerehabilitasyon tabanlı fizyoterapinin etkileri üzerine çalışmalar olmakla birlikte, bu iki telerehabilitasyon yaklaşımının (çevrimiçi gözetimli ve takip) sonuçlarını doğrudan karşılaştıran çalışmaya rastlanılmadı. Bu çalışma, her iki telerehabilitasyon yönteminin de katılımcılar üzerinde pozitif etkiler oluşturduğunu ve literatüre yeni bakış açıları sağladığını göstermektedir.