Türkiye's international mediation capacity from a geoeconomic perspective: An analysis of strategic connectivity and international dispute resolution

Abstract

The growing role of economic instruments in foreign policy requires a more systematic examination of the relationship between geoeconomic resources and international mediation capacity. This study asks through which mechanisms, and within what limits, Türkiye's energy, transport, and connectivity assets may support its capacity to mediate. It does not treat infrastructure projects as mediation initiatives. Instead, it distinguishes direct mediation, diplomatic facilitation, and structural capacity that may enable mediation. The qualitative comparative design combines document analysis with a structured comparison of five cases. The Black Sea Grain Initiative is examined as a direct mediation case; TANAP, the Middle Corridor, and the Baku-Tbilisi-Kars Railway as cases of mediation-enabling geoeconomic capacity; and the Development Road as a prospective case whose diplomatic outcomes cannot yet be observed. The findings indicate that geoeconomic resources do not independently produce mediation success. They may nevertheless strengthen diplomatic access through operational indispensability, institutionalized communication, repeated coordination, and implementation capacity. Direct evidence is strongest in the Black Sea Grain Initiative, whereas the infrastructure cases provide more limited evidence of supportive and context-dependent mechanisms. The study therefore presents geoeconomic capacity as a facilitating rather than necessary or sufficient condition of mediation.

Ekonomik araçların dış politikadaki ağırlığının artması, jeoekonomik kaynaklarla uluslararası arabuluculuk kapasitesi arasındaki ilişkinin daha sistematik biçimde incelenmesini gerekli kılmaktadır. Bu çalışma, Türkiye'nin enerji, ulaştırma ve bağlantısallık varlıklarının arabuluculuk kapasitesini hangi mekanizmalarla ve hangi sınırlar içinde desteklediğini araştırmaktadır. Çalışma, altyapı projelerini doğrudan arabuluculuk girişimleri olarak değerlendirmemekte; doğrudan arabuluculuk, diplomatik kolaylaştırıcılık ve arabuluculuğu destekleyen yapısal kapasite arasında analitik bir ayrım yapmaktadır. Nitel ve karşılaştırmalı araştırma tasarımında doküman analizi ile yapılandırılmış vaka karşılaştırması kullanılmıştır. Karadeniz Tahıl Girişimi doğrudan arabuluculuk vakası; TANAP, Orta Koridor ve Bakü-Tiflis-Kars Demiryolu arabuluculuğu destekleyen jeoekonomik kapasite vakaları; Kalkınma Yolu ise sonuçları henüz gözlenemeyen ileriye dönük bir vaka olarak incelenmiştir. Bulgular, jeoekonomik kaynakların tek başına arabuluculuk başarısı üretmediğini; ancak operasyonel vazgeçilmezlik, kurumsallaşmış iletişim, tekrarlanan koordinasyon ve uygulama kapasitesi üzerinden diplomatik erişimi güçlendirebildiğini göstermektedir. En güçlü doğrudan kanıt Karadeniz Tahıl Girişimi'nde görülürken, diğer vakalar destekleyici ve bağlama bağlı mekanizmalara ilişkin daha sınırlı kanıt sunmaktadır.