Tip 2 diabetes mellituslu hastalarda artan hızda mekik yürüme testinin geçerlilik ve güvenirliği

Abstract

Amaç: Tip 2 diabetes mellitus (T2DM), insülin direnci ve göreceli insülin eksikliği ile karakterize kronik bir metabolik bozukluktur. Fonksiyonel kapasite, günlük yaşam ve yaşam kalitesi için kritik öneme sahiptir ve T2DM’li bireylerde sıklıkla olumsuz etkilenir. Artan Hızda Mekik Yürüme Testi (AHMYT), fonksiyonel kapasite ve egzersiz toleransını değerlendirmek için yaygın olarak kullanılan, maksimal ve düşük maliyetli bir saha testidir. Bu çalışmanın amacı, T2DM’li bireylerde AHMYT’nin geçerlilik ve güvenilirliğini belirlemektir. Yöntem: Çalışmaya 26 T2DM hastası dahil edildi (16 kadın, 10 erkek; ort. yaş 56,0±12,02 yıl). AHMYT mesafelerinin geçerlili 6 Dakika Yürüme Testi (6DYT) ile karşılaştırıldı ve test–tekrar test güvenilirliği, katılımcıların klinik durumu stabil kaldığı takdirede; 7 gün sonra değerlendirildi. Veriler SPSS Statistics sürüm 25 kullanılarak analiz edildi.Veriler SPSS Statistics sürüm 25 ile analiz edildi. Bulgular: Çalışmaya toplam 26 T2DM hastası dahil edildi. AHMYT, iyi bir test–tekrar test güvenilirliği gösterdi (intraclass correlation coefficient: 0,778; %95 güven aralığı: 0,568–0,893, p <0,001). İlk ve ikinci AHMYT mesafeleri arasında anlamlı fark gözlenmedi (336,54 ± 102,53 m vs. 323,85 ± 84,95 m; t(25) = 1,032, p = 0,312), bu da belirgin bir öğrenme etkisi olmadığını göstermektedir. Ölçüm hatası (SEM) 48,3 m, %95 güven düzeyinde minimal algılanabilir değişim (MDC₉₅) ise 134,0 m olarak bulundu. Sonuç: AHMYT, T2DM’li bireylerde iyi test–tekrar test güvenilirliği ve kabul edilebilir ölçüm hassasiyeti göstermiş olup belirgin bir öğrenme etkisi bulunmamıştır. 6DKYT ile anlamlı orta düzeyde pozitif korelasyon, AHMYT’nin kriter geçerliliğini desteklemektedir. Bu nedenle, klinisyenler T2DM’li bireylerde fonksiyonel egzersiz kapasitesini değerlendirmek için, özellikle progresif ve dışarıdan yönlendirilen bir saha testi gerektiğinde, AHMYT’ni klinik uygulamada kullanabilirler.

Purpose: Type 2 diabetes mellitus (T2DM) is a chronic metabolic disorder characterized by insulin resistance and relative insulin deficiency. Functional capacity, essential for daily living and quality of life, is often impaired in T2DM. The Incremental Shuttle Walk Test (ISWT) is a widely used, maximal, low-cost field test for assessing functional capacity and exercise tolerance. This study aimed to determine the validity and reliability of the ISWT in individuals with T2DM. Methods: The study included 26 patients with T2DM (16 females, 10 males; mean age 56.0±12.02 years). ISWT distances were compared with 6MWT for validity, and test–retest reliability was assessed after 7 days if clinical condition remained stable. Data were analyzed using SPSS Statistics version 25. Results: A total of 26 patients with T2DM were included in the study. The ISWT demonstrated good test–retest reliability, with an intraclass correlation coefficient of 0.778 (95% confidence interval: 0.568–0.893, p <0.001). No significant difference was observed between the first and second ISWT distances (336.54 ± 102.53 m vs. 323.85 ± 84.95 m; t(25) = 1.032, p = 0.312), indicating the absence of significant learning effect. The standard error of measurement (SEM) was 48.3 m, and the minimal detectable change at the 95% confidence level (MDC₉₅) was 134.0 m. Conclusion: The ISWT demonstrated good test–retest reliability and acceptable measurement precision in individuals with T2DM, with no significant learning effect. The significant moderate positive correlation with the 6MWT supports the criterion validity of the ISWT. Therefore, clinicians may consider using the ISWT in clinical practice to evaluate functional exercise capacity in individuals with T2DM, particularly when a progressive and externally paced field test is preferred.