Dijital ikizlerin medya ortamı olarak kavramsallaştırılması: Medya ekolojisi temelli bir analitik tipoloji

Abstract

Bu makale, mühendislik, sağlık, endüstriyel üretim alanlarında yaygın biçimde kullanılan dijital ikiz teknolojilerinin, medya ve iletişim çalışmaları bağlamında henüz yeterince kuramsallaştırılmamış bir araştırma nesnesi olduğunu ileri sürmektedir. Mevcut literatürde dijital ikizler çoğunlukla teknik bir simülasyon aracı ya da gelişmiş bir veri analitiği uygulaması olarak ele alınırken, bu çalışma dijital ikizleri iletişim ortamlarını dönüştüren, öngörücü ve etkileşimsel medya ekosistemleri olarak kavramsallaştırmayı amaçlamaktadır. Makalenin temel iddiası, dijital ikizlerin iletişimi daha etkili ya da verimli kılmasından ziyade, iletişimin ontolojisini, epistemolojisini ve yönetişim biçimlerini eşzamanlı olarak dönüştürmesidir. Bu doğrultuda çalışma, Marshall McLuhan’ın medya ekolojisi yaklaşımı ile Manuel Castells’in ağ toplumu kuramını birlikte ele alarak, dijital ikizlerin yalnızca içerik üretim süreçlerini değil; izleyici konumlarını, iletişimsel zamansallığı ve iletişim alanındaki güç ilişkilerini nasıl yeniden yapılandırdığını tartışmaktadır. Makale, kuramsal bir araştırma olarak tasarlanmış; dijital ikizlere ilişkin farklı disiplinlerdeki literatürün eleştirel bir sentezine dayalı olarak, iletişim çalışmalarına özgü bir kavramsal soyutlama gerçekleştirmiştir. Bu çerçevede geliştirilen analitik tipoloji, dijital ikizlerin medya ve iletişim alanındaki işlevlerini iletişim süreçlerini yapılandırma biçimlerine göre sınıflandıran bir analitik model sunmaktadır. Çalışmanın temel bulgusu, dijital ikizlerin iletişim çalışmalarında yardımcı bir teknoloji olmanın ötesinde, medya ortamlarının simülasyonu ve yönetimi yoluyla iletişimi öngörülebilir hâle getiren yeni bir iletişim rejimi ürettiğini göstermesidir. Bu bağlamda makale, dijital ikizlerin medya endüstrilerinde ve enformasyon süreçlerinde yaratması muhtemel ontolojik kırılmaları tartışmaya açmakta; belirli bir medya pratiğine odaklanmak yerine, iletişimin simülasyon ve öngörü üzerinden nasıl yeniden kurulduğunu ortaya koyan makro düzeyde bir kuramsal perspektif sunmaktadır. Böylece çalışma, literatüre disiplinler arası fakat iletişim merkezli bir kavramsal katkı sağlamayı hedeflemektedir.

This article argues that digital twin technologies, widely used in engineering, healthcare, and industrial production, remain an undertheorized research object within the context of media and communication studies. While existing literature predominantly treats digital twins as technical simulation tools or advanced data analytics applications, this study aims to conceptualize digital twins as predictive and interactive media ecosystems that transform communication environments. The primary argument of the article is that rather than merely making communication more effective or efficient, digital twins simultaneously transform the ontology, epistemology, and modes of governance of communication. Accordingly, by synthesizing Marshall McLuhan’s media ecology approach with Manuel Castells’ network society theory, the study discusses how digital twins restructure not only content production processes but also audience positions, communicative temporality, and power relations within the field. Designed as a theoretical inquiry, the article performs a conceptual abstraction specific to communication studies, based on a critical synthesis of the literature on digital twins across different disciplines. The analytical typology developed within this framework presents a model that classifies the functions of digital twins in media and communication according to the ways they structure communication processes. The main finding of the study indicates that digital twins, beyond being an auxiliary technology in communication studies, generate a new communication regime that renders communication predictable through the simulation and management of media environments. In this context, the article opens a discussion on the potential ontological ruptures digital twins may create in media industries and information processes; instead of focusing on a specific media practice, it offers a macro-level theoretical perspective revealing how communication is reconstituted through simulation and prediction. Thus, the study aims to provide an interdisciplinary yet communication-centred conceptual contribution to the literature.