Afet alanlarında UMKE ve AFAD ekiplerinin koordinasyonu: Çok disiplinli müdahale süreçlerinin analitik değerlendirilmesi

Abstract

Amaç: Afet öncesi ortak tatbikat deneyiminin UMKE–AFAD saha koordinasyonu, iletişim ve çatışma yönetimi bileşenleri üzerindeki etkisini nicel olarak değerlendirmek. Gereç ve Yöntem: 2011’de afet bölgelerine görevlendirilen 6 ilin müdahale ekipleri iki gruba ayrıldı: ortak tatbikat deneyimli (Grup A, n=3) ve deneyimsiz (Grup B, n=3). Performans; koordinasyon verimliliği, iletişim, rol/görev dağılımı ve çatışma olaylarını kapsayan 5’li Likert ölçeğiyle (her il için 10 yapılandırılmış gözlem) değerlendirildi. Küçük örneklem ve ölçüm düzeyi nedeniyle Mann– Whitney U testi kullanıldı. Bulgular: Grup A’nın ortalama puanı 17,7/20; Grup B’nin 11,4/20 idi. Gruplar arası fark 6,3 puan olup p=0,072 ile istatistiksel anlamlılık sınırında bulundu. Buna rağmen tatbikat deneyimli grupta rol netliği ve çatışma sıklığı açısından operasyonel düzeyde daha elverişli bir tablo gözlendi. Sonuç: Ortak tatbikat deneyimi, kurumlar arası “ortak dil” ve non-teknik beceriler (iletişim, liderlik, rol netliği) üzerinden saha koordinasyonunu güçlendirebilen bir hazırlık bileşeni olarak değerlendirilebilir. Tatbikat tasarımının standartlaştırılması ve değerlendirme metriklerinin güçlendirilmesi, ulusal planlama çerçeveleriyle uyumlu şekilde önerilmektedir .

Objective: To quantitatively evaluate the impact of pre-disaster joint drill experience on field coordination, communication, and interagency conflict management between UMKE and AFAD teams. Material and Method: Six provincial response teams deployed to disaster areas in 2011 were divided into two groups: teams with prior joint drill experience (Group A, n=3) and teams without such experience (Group B, n=3). Performance was assessed using a structured 5-point Likert scale covering coordination efficiency, communication, role/task allocation, and conflict events, based on 10 structured observations per province. Due to the small sample size and ordinal measurement level, the Mann–Whitney U test was applied. Results: The mean performance score was 17.7/20 for Group A and 11.4/20 for Group B. The intergroup difference was 6.3 points, with a p-value of 0.072, indicating borderline statistical significance. Nevertheless, teams with prior drill experience demonstrated more favorable operational outcomes in terms of role clarity and lower frequency of conflict events. Conclusion: Joint drill experience may strengthen field coordination by enhancing a shared institutional language and non-technical skills such as communication, leadership, and role clarity. Standardization of drill design and strengthening of evaluation metrics are recommended in alignment with national disaster planning frameworks.