The rise of shadow alliances: Informal security cooperation in a post-alliance world

Abstract

In a world where formal alliances are increasingly questioned and multilateral frameworks show signs of erosion, states are quietly forging new paths to manage insecurity. This article introduces the concept of shadow alliances—informal security arrangements that operate without treaties, institutions, or public oversight. These alliances rely instead on personalized diplomacy, strategic ambiguity, and deniable cooperation. By examining four distinct cases—Türkiye–Qatar, Russia–Africa, Israel–Gulf, and the U.S.–India–Japan axis—this study traces how informal partnerships have become functional tools of influence and survival in a fragmented global order. Using a qualitative comparative method and drawing from theories of hedging, networked security, and neoclassical realism, the article maps the structural and normative features of these alliances. The findings show that shadow alliances are not temporary fixes but long-term strategies that reflect both systemic pressures and regime-specific needs. While they offer flexibility and responsiveness, they also raise critical concerns: the erosion of accountability, the role of private military actors, and the decline of institutional norms in global security governance. The article calls for a renewed scholarly conversation around alliance theory, one that accounts for the rise of informal cooperation in the gray zones of world politics. It also proposes policy frameworks to address the legal and ethical gaps shadow alliances leave behind.

Resmi ittifakların giderek daha fazla sorgulandığı ve çok taraflı çerçevelerin aşınma belirtileri gösterdiği bir dünyada, devletler sessizce güvensizliği yönetmek için yeni yollar açıyor. Bu makale, anlaşmalar, kurumlar veya kamu denetimi olmadan işleyen gayri resmi güvenlik düzenlemeleri olan gölge ittifaklar kavramını tanıtıyor. Bu ittifaklar bunun yerine kişiselleştirilmiş diplomasiye, stratejik belirsizliğe ve inkar edilebilir işbirliğine dayanıyor. Bu çalışma, dört farklı vakayı inceleyerek—Türkiye-Katar, Rusya-Afrika, İsrail-Körfez ve ABD-Hindistan Japonya ekseni—parçalanmış bir küresel düzende gayri resmi ortaklıkların nasıl işlevsel etki ve hayatta kalma araçları haline geldiğini izliyor. Niteliksel karşılaştırmalı bir yöntem kullanarak ve riskten korunma, ağa bağlı güvenlik ve neoklasik gerçekçilik teorilerinden yararlanarak, makale bu ittifakların yapısal ve normatif özelliklerini haritalandırıyor. Bulgular, gölge ittifakların geçici çözümler değil hem sistemik baskıları hem de rejime özgü ihtiyaçları yansıtan uzun vadeli stratejiler olduğunu gösteriyor. Esneklik ve duyarlılık sunarken, aynı zamanda kritik endişeleri de gündeme getiriyorlar: hesap verebilirliğin aşınması, özel askeri aktörlerin rolü ve küresel güvenlik yönetişiminde kurumsal normların gerilemesi. Makale, dünya politikasının gri bölgelerinde gayri resmi iş birliğinin yükselişini hesaba katan ittifak teorisi etrafında yenilenmiş bir akademik tartışma çağrısında bulunuyor. Ayrıca, gölge ittifakların geride bıraktığı yasal ve etik boşlukları ele almak için politika çerçeveleri öneriyor.