The effect of self-compassion on perceived social support and mental wellbeing of nurses

Abstract

Aim: During the COVID-19 pandemic, nurses faced various challenges due to intense workloads, uncertainty, and increased responsibilities. These circumstances significantly affected their physical, mental, and social well-being. Therefore, this study aimed to determine the relationship between nurses’ perceived social support, self-compassion, and mental well-being levels. These concepts are considered important indicators of nurses’ psychological resilience and overall well-being. Method: This descriptive and correlational study was conducted with 202 nurses who actively worked during the COVID-19 pandemic. Data were collected using the Descriptive Characteristics Form, the Multidimensional Scale of Perceived Social Support (MSPSS), the Self Compassion Scale (SCS), and the Warwick–Edinburgh Mental Well-Being Scale (WEMWBS). Descriptive statistical analyses, Pearson correlation analysis, and the Sobel Z test were used to evaluate the data. Results: The nurses’ mean perceived social support score was high (66.28±14.03), their mean self-compassion score was moderate (83.75±17.39), and their mean mental well being score was high (54.00±10.82). In addition, self compassion was found to have a mediating role (9%) in the relationship between perceived social support and mental well-being. Conclusion: Nurses’ self-compassion and mental well-being are significantly affected during major crises such as the COVID-19 pandemic. During such periods, it is crucial for them to receive adequate support from both their social environment and institutions. The findings indicate that nurses’ high mental well-being levels are associated with perceived social support. However, to further enhance their self-compassion, it is necessary to strengthen social support mechanisms and develop sustainable psychosocial support programs.

Amaç: Hemşireler COVID-19 pandemisi sürecinde yoğun çalışma temposu, belirsizlik ve artan sorumluluklar nedeniyle farklı zorluklarla karşı karşıya kalmışlardır. Bu durum onların fiziksel, zihinsel ve sosyal yaşamlarını önemli düzeyde etkilemiştir. Bu nedenle, bu çalışma hemşirelerin algıladıkları sosyal destek, öz-duyarlılık ve mental iyi-oluş düzeylerini belirlemeyi ve bu değişkenler arasındaki ilişkiyi ortaya koymayı amaçlamaktadır. Bu kavramlar, hemşirelerin psikolojik dayanıklılığının ve genel iyi oluşlarının önemli belirteçleri olarak değerlendirilmektedir. Yöntem: Tanımlayıcı ve ilişki arayıcı tipteki çalışma, COVID-19 pandemisi sırasında aktif olarak görev yapan 202 hemşire ile yürütülmüştür. Verilerin toplanmasında Tanımlayıcı Özellik Formu, Çok Boyutlu Algılanan Sosyal Destek Ölçeği (ÇBASDÖ), Öz-Duyarlılık Ölçeği (ÖDÖ) ve Warwick-Edinburg Mental İyi Oluş Ölçeği (WEMİOÖ) kullanılmıştır. Verilerin değerlendirilmesinde tanımlayıcı istatistiksel analizler, Pearson korelasyon analizi ve Sobel Z testi uygulanmıştır. Bulgular: Hemşirelerin algıladıkları sosyal destek puan ortalaması yüksek (66,28±14,03), öz-duyarlılık puan ortalaması orta (83,75±17,39) ve mental iyi-oluş puan ortalaması yüksek (54,00±10,82)’tir. Ayrıca, hemşirelerin algıladıkları sosyal destek ile mental iyi oluşları arasındaki ilişkide öz-duyarlılığın aracılık rolü (%9) olduğu saptanmıştır. Sonuç: Hemşirelerin öz-duyarlılıkları ve mental iyi oluşları COVID-19 gibi büyük kriz durumlarında önemli ölçüde etkilenmektedir. Bu süreçte hem sosyal çevrelerinden hem de kurumlarından yeterli destek almaları oldukça önemlidir. Araştırma bulguları, hemşirelerin yüksek mental iyi oluş düzeylerinin algıladıkları sosyal destekle ilişkili olduğunu göstermektedir. Bununla birlikte, öz-duyarlılıklarının daha iyi bir düzeye ulaşması için sosyal destek mekanizmalarının güçlendirilmesi ve sürdürülebilir psikososyal destek programlarının geliştirilmesi gerekmektedir.