Siyasal iletişimde yapay zekânın kullanılma potansiyeli: Fırsatlar ve tehditler

Abstract

Dijitalleşmenin hız kazandığı bu çağda, siyasal iletişim pratikleri yapay zekâ teknolojilerinin etkisiyle köklü bir dönüşüm yaşamaktadır. Bu çalışma, yapay zekânın siyasal iletişim süreçlerindeki rolünü, uzman ve uygulayıcı görüşlerine dayalı olarak analiz etmeyi amaçlamaktadır. Çalışma, yapay zekâ uygulamalarının özellikle siyasal kampanyalarda strateji belirleme, seçmen davranışı tahmini, mikro hedefleme, içerik üretimi ve veri analizi gibi alanlardaki kullanım potansiyelini değerlendirmektedir. Araştırma, nicel yöntemle yürütülmüştür ve veriler, 23 katılımcıdan oluşan bir çalışma grubuna uygulanan anket tekniğiyle toplanmıştır. Katılımcı görüşlerinden elde edilen bulgular, yapay zekâ destekli araçların küçük siyasi partilere düşük maliyetli ve etkili iletişim fırsatları sunduğunu; buna karşılık yerel kampanyalarda altyapı eksiklikleri ve sosyoekonomik sınırlılıklar nedeniyle etkisinin kısıtlı kalabildiğini ortaya koymaktadır. Ayrıca yapay zekânın yaratıcı süreçleri desteklediği, veri analizinde verimli olduğu; ancak insan ilişkilerinde yetersizlik, sürdürülebilirlik sorunları ve etik kaygılar gibi riskler taşıdığı da vurgulanmıştır. Çalışmanın sınırlılığı, yalnızca belirli bir katılımcı grubuna dayanması ve öznel beyanlarla sınırlı olmasıdır. Sonuç olarak, yapay zekânın siyasal iletişimdeki standartlaşma süreci, yalnızca teknolojik değil, aynı zamanda etik, hukuki ve kültürel faktörlerle birlikte düşünülmelidir. Bu yönüyle araştırma, Türkiye bağlamında yapay zekâ temelli siyasal iletişim uygulamalarına yönelik literatüre özgün bir katkı sunmaktadır.

In an era of accelerating digitalization, political communication practices are undergoing a profound transformation under the influence of artificial intelligence (AI) technologies. This study aims to analyse the role of AI in political communication processes based on the perspectives of experts and practitioners. Specifically, it evaluates the potential of AI applications in areas such as campaign strategy development, voter behaviour prediction, micro-targeting, content generation, and data analysis. The research was conducted using quantitative methods, and data were collected through a survey administered to a sample group of 23 participants. Findings indicate that AI-powered tools provide cost-effective communication opportunities for small political parties; however, in local campaigns, the impact remains limited due to infrastructure deficiencies and socio-economic constraints. Participants also highlighted the functional benefits of AI in creative processes and data analysis, while drawing attention to limitations in human interaction, sustainability issues, and ethical concerns. The main limitation of the study lies in its relatively small and subjective sample. In conclusion, the standardization of AI in political communication must be considered not only as a technological process but also through ethical, legal, and cultural lenses. In this regard, the study presents an original contribution to the literature on AI-driven political communication practices within the Turkish context.